ستاره ای که گم شد...

ستاره ای که گم شد...

عشقت را هرگز بازگو مکن !

عشقی که هرگز بر زبان نیاید

مثل نسیم ملایم ، ساکت و نامرئی می گذرد

و همه چیز را در سر راه خود

تکان می دهد ،

من عشقم را به زبان آوردم

و قلبم را برای او گشودم

سرد و لرزان با ترسی مرگبار

و او رفت... !!!

بعدها مسافری بر سر راهش پیدا شد

ساکت و نامرئی ، مثل باد

و او ، عشق این مسافر را پذیرفت…

نه هرگز عشقت را بازگو مکن

+ در روز پنجشنبه نهم اسفند 1386 1:21 توسط زهره شکوری راد |

من هنوز رفتن را نمی شناسم ،

حتی یک قدم هم بر تن جاده نسائیده ام .

من هنوز نه پروانه ها را می شناسم ،

نه کبوتران را .

من این جایم .

همیشه گفته ام خواهم رفت ،

رفتم ولی نرسیدم ،

نه به آبی ترین آسمان ،

نه به بی رنگ ترین دریا .

من هنوز در بند واژه هایم و در بند اینجا .

فکر می کنم پیش از این هم گفته ام :

که خواهم رفت !!

غروب است ! یک غرب آرام و دلتنگ .

امروز هم تمام شد و من هنوز این جایم

و بر تن سفید کاغذ ها

خطوط دلتنگی ام را می نگارم ،

ولی نه ، فردا ،

فردا بی تردید خواهم رفت .

می روم به اوج ،

می روم تا نهایت عشق .

شاید آن جا مکانی را بیابم

تا در آن لحظه ای به آن

آرامش جاودانه برسم .

به آن گمشده ای که سالهاست

بی نتیجه در جست و جویش

کوچه پس کوچه های دلتنگی را طی کرده ام .

با دو بال شکسته پر خواهم زد

و همچون پرستو های مهاجر

به شهر زیبای عشق پر خواهم کشید .

آری اینک ،

این منم با کوله باری از خاطرات تلخ و شیرین

و با امید به فردایی که شاید هرگز نیاید .

این منم و زیر لب می گویم :

" فردا خواهم رفت "

+ در روز چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386 23:6 توسط زهره شکوری راد |

وقتی برای اولین بار

نگاه بی قرارت با نی نی چشمانی مشتاق گره می خورد ،

همه چیزت را از دست خواهی داد

و آن زمانی است که به حقیقت عشق پی می بری ،

تو عشق دست نیافتنی ات را با تمام چیزهایی که برایت مقدسند

ارزانی نگاهی ،

تنها نگاهی نا پایدار می کنی

و در آن لحظه با هر طپش قلبت صد بار

خواهی مرد و . . .

+ در روز دوشنبه هشتم بهمن 1386 0:49 توسط زهره شکوری راد |

این است در سراشیب زندگی سقوط کردن ولی تسلیم نشدن و دم نزدن .

این است عشق را شناختن ولی او را جلا دادن و به جایگاه ابدی نشاندن .

این است تولد من ولی با نوایی غمگین .

این است تمام زندگی را تقدیم دیگری کردن .

این است سهم من ازندگی ... !!! ؟

+ در روز سه شنبه بیست و پنجم دی 1386 21:37 توسط زهره شکوری راد |

+ در روز دوشنبه بیست و چهارم دی 1386 0:40 توسط زهره شکوری راد |

+ در روز چهارشنبه نوزدهم دی 1386 20:38 توسط زهره شکوری راد |

+ در روز چهارشنبه نوزدهم دی 1386 1:3 توسط زهره شکوری راد |

+ در روز سه شنبه هجدهم دی 1386 21:18 توسط زهره شکوری راد |

" برگ از درخت سیر شده پاییز بهانست "

خدا می خواد تنها باشه آسمون بهانست

بغض آسمون وا شده بارون بهانست ،

بارون می خواد دل بکنه زمستون بهانست ،

زمستون عاشق شده بهار بهانست ،

بهار می خواد خوش باشه تابستون بهانست ،

قلب خدا هر روز می گیره شب بهانست ،

شب داره پر پر می زنه مهتاب بهانست ،

مهتاب می خواد سفر بره فردا بهانست ،

فردا یه مجهول و خوشبختی بهانست .

+ در روز یکشنبه بیست و پنجم آذر 1386 22:14 توسط زهره شکوری راد |

براي من يك لحظه با تو بودن كافي بود
تا شب ها خواب به چشمان من نيايد ...
گمان مي كردم
لبخند تو براي من مانند بوي خوشي است
كه به همان زودي كه مي آيد٬ مي رود
كه روزي به آينه خيره شدم
و تو را در آن ديدم!
كار از كار گذشته بود....
براي اينكه تنهايم نگذاري
چه سخت غرورم را شكستم
چشمان نمناكم را به تو نشان دادم
ولي براي تو كه دريا را در نگاهت جا داده اي
اين اشكها به حساب نمي آيد
رفتي و تنهايم گذاشتي
چه راحت دلم را شكستي…

+ در روز شنبه بیست و چهارم آذر 1386 0:27 توسط زهره شکوری راد |

زندگی قصه ی تکرار نیست ،

قصه ی رسیدن نیست ،

قصه ی سرودن نیست ،

قصه ی بودن نیست ،

زندگی قصه نیست ، یک واقعیت پر معناست .

چیزی مثل اولین گریه ی کودکی تازه متولد شده ،

مثل تداعی عقل و احساس .

آن روز که اولین سطر این قصه نگاشته شد

چه کسی می دانست که پایانش به وادی جنون کشیده می شود !!!

+ در روز چهارشنبه بیست و یکم آذر 1386 1:5 توسط زهره شکوری راد |

یه روزی گفتی به من :

به خاطرت ازهمه دنیا می گذرم

زمان گذشت و ...

به خاطر همه از من گذشتی ...!!!

+ در روز جمعه شانزدهم آذر 1386 21:36 توسط زهره شکوری راد |

روزگار غریبه

زمان غریبه

دوستان غریبه

و

آدمیان غریبه اند

ریسمانی می بافم

که بیآویزم

روی شاخه ی ترد درخت

آن تک قفس

بی کس ومطرود دلم رو...

+ در روز جمعه شانزدهم آذر 1386 21:29 توسط زهره شکوری راد |

چند روزیست حالم دیدنیست حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم گـاه بـر حافـظ تـفـأل می زنـم

یک غزل آمد که حالم را گرفت حاقظ دیـوانه فالـم را گـرفـت

" ما ز یاران چشم یاری داشتیم

لیک غلط بود آنچه می پنداشیم"

+ در روز جمعه شانزدهم آذر 1386 21:21 توسط زهره شکوری راد |

+ در روز سه شنبه سیزدهم آذر 1386 0:52 توسط زهره شکوری راد |