من هنوز رفتن را نمی شناسم ،

     حتی یک قدم هم بر تن جاده نسائیده ام .

     من هنوز نه پروانه ها را می شناسم ،

     نه کبوتران را .

     من این جایم .

     همیشه گفته ام خواهم رفت ،

     رفتم ولی نرسیدم ،

     نه به آبی ترین آسمان ،

     نه به بی رنگ ترین دریا .

     من هنوز در بند واژه هایم و در بند اینجا .

     فکر می کنم پیش از این هم گفته ام :

      که خواهم رفت !!

     غروب است ! یک غرب آرام و دلتنگ .

     امروز هم تمام شد و من هنوز این جایم

     و بر تن سفید کاغذ ها

     خطوط دلتنگی ام را می نگارم ،

      ولی نه ، فردا ،

      فردا بی تردید خواهم رفت .

      می روم به اوج ،

      می روم تا نهایت عشق .

      شاید آن جا مکانی را بیابم

      تا در آن لحظه ای به آن 

      آرامش جاودانه برسم .

      به آن گمشده ای که سالهاست

      بی نتیجه در جست و جویش

      کوچه پس کوچه های دلتنگی را طی کرده ام .

      با دو بال شکسته پر خواهم زد

      و همچون پرستو های مهاجر

      به شهر زیبای عشق پر خواهم کشید .

      آری اینک ،

      این منم با کوله باری از خاطرات تلخ و شیرین

       و با امید به فردایی که شاید هرگز نیاید .

      این منم و زیر لب می گویم :

                              " فردا خواهم رفت "